زائری قدِّ نیم بند انگشت (سفرنامه اربعین)

… دو ماهی می‌شد که عصا به دست بودم و طبق نظر پزشک، باید برای همیشه با پیاده راه رفتن خداحافظی می‌کردم. صدای سینه‌زنی بلند بود. جایی در تصویر «بین الحرمین» که از جمعیت موج می‌زند، نشان کردم. انگشت گذاشتم روی یکی از سینه‌زن‌ها، تقریباً نیم بند انگشت بود؛ همهٔ حجم بدن و قد و بالایش. به امام حسین گفتم: آیا برای یک نفر، قد نیم بند انگشت جانداری؟
… و حالا این من بودم. دو روز مانده به اربعین ۱۴۰۱ هـ.ش. با چادری خاکی، پایی تاول‌زده، سر و تنبی به عرق نشسته، بدنی خسته و زانوهایی که جرق جرق صدا می‌داد. استخوان‌هایی که به هم ساییده می‌شد و من از درد و سوزششان لذت می‌بردم. تازه از «مشایه» رسیده بودم «کربلا»؛ سر ظهر …